رفتار وحشیانه
سقف و نهایت ندارد
ولی در انسان یا تشکیلاتی که یکسره تا نهایت سقوط رفته است
در انسان های خوب و بد متعارف
و سیستم هایی که هنوز به آن درجه از استعداد سقوط خویش نرسیده اند
وحشیگیری به جایی می رسد که از طاقت برون شود
و آنگاه است که از درون می شکند و می شکنند
No comments:
Post a Comment