آیا رسانه ها و فعالین حوزه رسانه باید موضع داشته باشند؟
آیا نتیجه گیری یک فرد در یک رسانه به او حق میدهد که از رسانه برای بیان نظر خود استفاده کند؟
محققین حوزه رسانه / مالکین / مدیران / سردبیران و خبرنگاران / دولت / شنوندگان / ... هر کدام کجای این ماجرا هستند و البته شاهدیم که همه اینها موضع دارند ولی تا کجا حق دارند از اختیار و نسبت خود استفاده کنند و بیش از آن سوء استفاده تلقی می شود؟
خبرنگار فلسطینی اگر از ظلم اسرائیل خبر دهد خوشحال هم می شود ولی اگر از خلاف های گروه و ملت و هم کیشان خویش آگاه شود و اطلاع رسانی نکند چه باید گفت و آیا مظلوم بودن ملت فلسطین به مدافعان فلسطین حق جعل خبر و دروغ گویی می دهد؟ این حق و حد و حدود و عدالت از کجا می آید و مقیاس سنجش چیست؟
مقیاس کلان: عدالت و آزادی در عرصه فردی و اجتماعی
مقیاس های جزئی تر: رعایت مسائل اخلاقی و البته: هدف وسیله را توجیه نمیکند؛
جعل خبری قابل دفاع نیست چون هدف وسیله را توجیه نمیکند
مقیاس سنجش چیست؟
عدالت و آزادی
آنجا که با واقعیت همخوانی دارد قابل دفاع است و گرایش خبرنگار هم پذیرفتنی است
انعکاس واقعیت
ارائه تحلیل تا کجا
قوانین اساسی و قوانین بین المللی و عرف اجتماعی فی الجمله حق انتشار و خط قرمزها را برای رسانه ها تعیین میکند
جانبداری جایی در رسانه دارد؟
هر خبری خود به خود موضع گیری است
البته رسانه ها نیز کلا موضع دارند
ولی موضع رسانه ها پیچیده تر و کلی تر است
گاهی واقعیت پشتوانه بیان مظلومیت یک گروه و ظلم گروه دیگری است
تاثیر افراد موثر در مسیر رسانه: پررنگ کردن و کم رنگ کردن ... حتی در گذشته فرصتهایی برای جعل خبر بود که امروزه چنین فرصتهایی بسیار اندک است
تحریف و نادیده گرفتن بیشتر وجود دارد تا خلق دروغ های بزرگ از نوع گوبلزی
اختیار و انضباط، آگاهی و علم، تعهد و تخصص، علم و ایمان، عشق و عفاف، عقل و دل، الزاما در برابر یکدیگر قرار نمی گیرند ولی در شرایط عدم تعادل فردی و اجتماعی، شاهد تعارض ارزش های این چنین می باشیم
در زمان تعارض بین تعهد و تخصص و آگاهی و علم، کدام اولویت موقت دارند؟
انتخاب بین خوب و خوب تر همچون انتخاب بین بد و بدتر سخت است ولی گاهی مجبوریم
ولی این به معنای انتخاب ضد ارزش در برابر ارزش نیست که بعضی چنین میگویند و مثلا حاضرند دروغ موقت بگویند یا مثلا جنایت یا خیانت موقت بکنند و خدا نکند که اسیر مکر شویم که آنگاه تا پایان عمر اسیر این بلاهای به ظاهر موقت خواهیم بود
...
تلاش های صحیح داخل منظومه های جامعه، گرچه در دراز مدت به تصحیح جهت گیری کلی جامعه می انجامد، ولی در شرایط ارتقاء مساله کلی اولیت می یابد
